Geschreven door de eigenares van Galdur.
Toen ik Galdur voor het eerst zag was ik meteen geroerd door zijn zachte rustige uitstraling. Eenmaal erop overviel mij de rust die hij doorgaf. Ik werd er helemaal beetje emotioneel van.
Het was dus al heel snel duidelijk dat dit paard mijn paard zou worden.
Hij was nog wel wat groen, maar mijn vorige paard was minder ver toen ik hem kocht, dus dit zou mij ook wel lukken.
Ik schroom niet om hulp in te schakelen, en had kunnen regelen dat ik maandelijks les had van degene bij wie ik hem gekocht had.
De eerste 2 weken gingen fantastisch! Zo goed, dat ik dacht oei als het maar niet saai wordt. Nooouuu dat had ik beter nooit kunnen zeggen, want vanaf dat moment ging er langzaam maar zeker steeds meer mis.
Hij schrok waar hij niet eerder schrok, hij weigerde soms te lopen….ging steeds meer in de weerstand.
Dat maakte me onzeker, waar heeft hij last van, heeft hij pijn, zit er een blokkade ergens in zijn lijf, zit hij vast ergens…. noem maar op. Die onzekerheid hielp natuurlijk ook niet mee.
Osteopaat erbij gehaald, die kon niks vinden, vond hem juist heel soepel.
Maar daarna werd het allemaal nog erger. Ik bedacht dat dat misschien kwam door alle veranderingen, de verhuizing, andere ruiter, en nu ook nog een ander gevoel in zijn lijf door de behandeling van de osteopaat.
Maar ook na een paar weken was het niet over.
Er werd een zitles georganiseerd op stal…dat leek me wel een goede zet om aan deel te nemen.
Ik was nog niet in de bak of degene die de les gaf zei tegen mij…Ooooh wij moeten eerst aan heel andere dingen werken. Galdur voelt zich helemaal niet veilig en is niet ontspannen. Zij zag ook dat hij in zichzelf keerde.
Ik had vervolgens bij haar les genomen en begonnen zo met grondwerk. En weer helemaal terug bij de basis. Zelfs het uit de wei halen moest anders. Ik dacht jeetje ik heb al jaren een paard gehad en met geen enkel paard dit soort problemen gehad….hoe kan dit nou??
Onzekerheid stak weer de kop op, wat natuurlijk ook niet helpt.
Maar goed met de hulp die ik toen kreeg groeiden we wel samen. Onze band werd sterker en op de grond ging het heel goed. Maar zodra ik in het zadel klom waren daar weer de problemen. Niet altijd maar wel steeds terugkerend. De ene keer lukte het wel het probleem voor te zijn of op te lossen om vervolgens ineens weer vast te lopen. Ik wist inmiddels wel dat Galdur een Freeze type is, maar gebruikte nog steeds dezelfde hulpen en energie die ik gewend was, in een poging de problemen voor te zijn of op te lossen. Maar uiteindelijk werd het van kwaad tot erger.
Mijn rij-instructeur zij dat het kwam doordat ik te pinnig was… terecht weet ik nu, maar ik begreep het toen niet zo goed denk ik.
Ik had geleerd om als paard niet wil of durft je het een aantal keer doet…je de druk steeds beetje verhoogd als hij niet reageert. Maar dat had bij Galdur zooo geen zin … zo’n averechts effect had dat. Steeds vaker ging hij in zijn achteruit op dat soort momenten en ik raakte gefrustreerd en uiteindelijk geïrriteerd. Wat resulteerde in een paard dat naast achteruit ook begon met bokken, steigeren en omkeren. Dood eng, helemaal bij schuine dijkjes en bruggetjes of midden op de weg. Ik wilde eigenlijk de handdoek in de ring gooien, maar dacht hoe kan ik een paard dat niet wil lopen überhaupt verkopen. Alleen degene van wie ik hem kocht kon hem rijden, maar wat hij nou wezenlijk anders deed geen idee. Iets met andere energie dat had ik wel al door. Maar hoe ik dat moest bereiken, geen idee.
Ik begon met mediteren, rustgevende muziek op tijdens het rijden. Alles wat al hielp was maar tijdelijk…..ik miste echt een puzzelstukje om de puzzel compleet te maken, zo voelde het.
Toen zag ik ergens op facebook een berichtje van iemand die ook vast liep, een paard wat ineens zo anders reageerde en dat ze er geen grip op kreeg en ook steigerde.
Zij had Hennie van Oosten ingeschakeld en eureka….binnen no time was het opgelost.
Dit triggerde mij en zo heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ook contact gezocht met Hennie. Wauwwww….tijdens ons eerste telefoongesprek vroeg ze een aantal dingen waardoor zij direct al het idee had van wat voor type paard ik had.
Ik wist wel dat er verschillende types waren…. fight, flight, freeze enzo….
Maar dat deze types ook allemaal een andere manier van motivatie hebben, een totaal andere manier van leren en beleven en dus een totaaaaal andere leider nodig hebben….ik had geen ideeee.
Laat staan dat ik wat right- en leftbrain paarden had gehoord die dan ook nog beide in 2 versies zijn…..de introverte en de extraverte.
Wat viel er al direct een last van mijn schouders! Er was iemand die precies wist wat voor type paard ik had en hoe je daarmee om “moet” gaan. Hoe je die kunt motiveren etc.
Het allerbelangrijkste vond ik nog dat ze mij het vertrouwen wist te geven dat ik dit ook zou kunnen.
Ik was zelf beetje sceptisch en wist nog niet zo zeker of ik dit wel zou kunnen opbrengen….het geduld en de rust nog had. Ik wilde verdorie nu wel een keer gewoon ontspannen paardrijden. Ik had al bijna 2 jaar gewandeld en gerevalideerd met mijn vorige paard wat uiteindelijk niet gelukt was en helaas had moeten laten inslapen ondanks alles wat we geprobeerd hadden. Met hem had ik echter nooit dit soort problemen gehad waar ik nu met Galdur tegenaan bleef lopen. Dus dit was wel het allerlaatste wat ik nog wilde proberen zolang ik dat mentaal trok.
Maar ik besloot het een kans te geven. Ik kon zo ook niks met hem en verkopen kon niet want ik kon niet eens aan iemand uitleggen hoe en wat je dit paard laat lopen aangezien mij dat zelf ook niet lukte . En waar zou hij dan terecht komen….dan krijg je zo’n onbegrepen paard dat onhandelbaar is/ wordt en diep ongelukkig en misschien wel in het totaal verkeerde circuit.
Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Galdur is veel te lief en op de momenten dat het wel goed ging bewees hij keer op keer dat het zooooon gaaf paard was.
Ik had met mezelf afgesproken er voor te gaan, maar zodra ik merkte dat het me echt te veel werd, ik de motivatie kwijt raakte en gefrustreerd, ik toch naar een ander adres voor hem moest gaan uitkijken. Want dan zouden we geen van 2en gelukkig worden en ik gun mijn paard het allerbeste en iemand die hem begrijpt en er zin in heeft.
Maaaaar toen kwam Hennie bij ons op locatie….en al na 1 les heeft ze me zoveeeel geleerd…. boekten we al progressie.
ZIJ was het ontbrekende puzzelstukje. Haar uitleg over de types en de daarbij behorende motivatie en het type leider dat ze nodig hebben….en vooral ook HOE daar te komen….de fijne stappen plannen….
Ècht ik kon wel janken zo blij was ik.
Door mijn wil om het te doen slagen, en al snel de kleine stapjes vooruit die we boekten werd ik weer blij en was vooral ook zoooo opgelucht dat alles in een stroomversnelling de goede kant op ging.
Je moet ff je creativiteit van je brein aanboren, maar wauw wat gaat het nu goed en eigenlijk zoooo makkelijk! Het is zo’n fijn paard nu om mee te werken.
Nu pas vallen ook de kwartjes van wat mijn rijinstructeur en de zitles/grondwerk juf mij probeerde te vertellen. 1,5 jaar was ik aan het ploeteren en werd het alleen maar erger. En nu, na 1 telefoontje en 2 lessen van Hennie kunnen we alles samen!
Ik begrijp mijn paard en als er wel onverhoopt iets de kop op steekt snap ik meteen waardoor het mis gaat, maar ook om het direct op te lossen!
En het aller grootste kado is nog wel dat ik aan Galdur zie dat hij ook zo blij en opgelucht is. Echt ik ben een bofkont met dit paard en zoooo dankbaar dat Hennie op mijn pad is gekomen!